Барои тайёр кардани пашм, истеҳсолкунандагон мӯйҳои ҳайвонотро ҷамъ карда, онҳоро ба ришта табдил медиҳанд. Сипас онҳо ин риштаро ба либос ё дигар намудҳои матоъ мебофанд. Пашм бо устуворӣ ва хосиятҳои гармидиҳандаи худ машҳур аст; вобаста ба намуди мӯйе, ки истеҳсолкунандагон барои тайёр кардани пашм истифода мебаранд, ин матоъ метавонад аз таъсири табиии изолятсиякунанда баҳра барад, ки ҳайвонеро, ки мӯй истеҳсол кардааст, дар тӯли зимистон гарм нигоҳ медорад.
Гарчанде ки намудҳои нозуки пашм метавонанд барои сохтани либосҳое истифода шаванд, ки мустақиман бо пӯст тамос мегиранд, пашмро барои либосҳои берунӣ ё дигар намудҳои либосҳое, ки тамоси мустақими бадан надоранд, пайдо кардан хеле маъмул аст. Масалан, аксари костюмҳои расмии ҷаҳон аз нахҳои пашмӣ иборатанд ва ин матоъ инчунин маъмулан барои сохтани свитерҳо, кулоҳҳо, дастпӯшакҳо ва дигар намудҳои лавозимот ва либос истифода мешавад.
